Jęczmień ozimy

Jęczmień ozimy wyróżnia się wśród zbóż specyficznymi wymaganiami przyrodniczo organizacyjnymi. Mały udział jęczmienia ozimego w strukturze zasiewów naszego kraju wynika między innymi z faktu, że posiada najsłabszą ze zbóż mrozoodporność (bez pokrywy śnieżnej znosi mrozy do -10°C), największą wrażliwość na kulturę gleby (zwłaszcza odczyn i stosunki wodno-powietrzne), wymaga wczesnego terminu siewu. Niedobór opadów wiosną nie ma większego znaczenia, ponieważ jęczmień dobrze wykorzystuje zapasy wody zimowej. Najlepsze plony jęczmienia uzyskuje się na glebach żyznych o dobrej strukturze. Wymagania jęczmienia są mniejsze od pszenicy, ale większe od żyta. Uprawę jęczmienia ozimego można zalecać na wszystkich kompleksach pszennych, żytnim bardzo dobrym i dobrym, przy obojętnym lub lekko kwaśnym (pH 5,5-7,0) odczynie gleby. Odpowiedni dobór przedplonu w znaczny sposób może wpłynąć na dobry rozwój jęczmienia ozimego jesienią i stworzyć lepsze warunki do przezimowania. Ze względu na wczesny siew jęczmienia ozimego, przedplon powinien możliwie wcześnie zejść z pola. Największe plony zatem uzyskuje się po rzepaku, roślinach strączkowych (groch, peluszka, wyka), wczesnych ziemniakach. W gospodarstwach z dużym udziałem zbóż, szczególnie na glebach dobrych, jęczmień może być wysiewany po pszenicy ozimej. Gatunek stosunkowo dobrze toleruje nadmiar resztek pożniwnych (np. pocięta słoma z poprzednich sezonów). Dostępne odmiany: Kosmos (wielorzędowy, KWS), Jakubus (6-rzędowy, Saaten Union), Bianca (dwurzędowy, IGP).